برخی از جاندارانی که در دریاهای پانصد میلیون سال پیش می‌زیستند، ده‌ها میلیون سال پس از آنچه تصورش می‌رفت از زمین برچیده شده‌اند، این را شواهد فسیلی به‌دست‌آمده از منطقه‌ای در صحرای مراکش مطرح ساخته‌. این نمونه‌ها نشان می‌دهند که جاندارانِ به‌شدت شگفت‌انگیز عصر «کامبرین» (از ۵۴2 تا ۴۸۸ میلیون سال پیش)، همزمان با پایان زمین‌شناختی این عصر از میان نرفته‌اند، حقیقتی که مدت‌ها شکارچیان فسیل، بی‌هیچ مدرکی‌ بدان گمان می‌بردند.

طرحی از جانداران شگفت‌انگیز عصر کامبرین

مجموعه‌ای شامل ۱۵۰۰ نمونه‌ی فسیلی که آمارشان همین هفته در نشریه‌ی علمی نیچر منتشر گردید، اطلاعات ارزشمندی از عصر «اردویسن» (Ordovician) (۴۸۸ تا ۴۷۱ میلیون سال پیش)، که مبدأ بسط گسترده‌ی تنوع گونه‌های زیستی بود را در اختیار دانشمندان نهاد. در اغلب فسیل‌های متعلق به عصر اردویسن، تنها قطعات سختی از بدن جاندار همچون سپر استخوانی، از فرسایش سالیان متمادی جان به‌در می‌برند. دکتر «دِرک بریگز» از دانشگاه ییل و از نویسندگان این مقاله می‌گوید: «ما بخش کلانی از داده‌ها را [اینچنین] از دست می‌دادیم.»

فسیل‌های مراکش اما با نمایان‌سازی آثار به‌جای‌مانده از نرم‌تنان کهن، به حل برخی از این معماها شتافتند.
گروه، دست‌کم ۵۰ گونه‌ از نرم‌تنان، شامل آمیزه‌ای از جاندارانی که تنها نشان‌شان در فسیل‌های قدیم و یا جدیدتر از نمونه‌های در دست بررسی دیده شده بود را فهرست نمودند. به‌اعتقاد دکتر «پیتر ون‌روی»، از دیگر نویسندگان مقاله، این نرم‌تنان در مقام گونه‌های زیستی، کاملاً جدیدند. حال آنکه با جهشی به یک شاخه بالاتر در درخت فرگشت، تقریباً دو سوم‌شان دقیقاً مشابه با گونه‌های عصر پیشین، یعنی همان کامبرین‌اند. سنگ‌واره‌های مزبور در ۴۰ نقطه از دره‌ی «درا» واقع در صحرای جنوب مراکش یافت شده‌اند.

به‌گفته‌ی دیرین‌شناس، دکتر «گراهام یانگ» از موزه‌ی «مانیتوبا» در «وینپرگ» کانادا که خود بر سنگ‌واره‌های اردویسن کار می‌کند، پراکندگی این مکان‌ها بدین‌معناست که کشفیات مزبور آینه‌ای تمام‌نما از نقش این عصر تعیین‌کننده در فرآیند فرگشت گونه‌هاست. او در ادامه می‌گوید: «این به‌جای عکسی منفرد، مثل دسترسی به یک آلبوم است.»

بقایای حیات حیرت‌انگیز عصر کامبرین، برای نخستین بار در «بورگز شیل»، ناحیه‌ای چین‌خورده در کوه‌های بریتیش‌کلمبیای کانادا دیده شد. این ناحیه، فسیل بیش از یکصد گونه‌ی نامتعارف همچون «هالکیه‌رید»‌ها (Hallkieriid) که حلزون‌هایی با صدف زنجیری بوده‌اند، «هالوکیگه‌نیا»ها (Hallucigenia) که همانند هزارپایی بلند اما مجهز به تیغه‌هایی مشابه خارپشت دریایی بودند و «اوپابینیا»ها (Opabinia) که آبزیانی بودند با پنج چشم و دماغی بلند که انتهایش به چنگال‌های برِّان ختم می‌شد، را در خود جای داده بود.

سنگ‌واره‌های بیشتری از این دوران مرموز که جزئیات بیشتری از نواحی نرم بدن این گونه‌ها را طی اوایل و اواسط کامبرین نشان می‌دادند بعدهاً از دیگر مناطق، به‌خصوص از خاک چین به دست آمد. اما تابه‌حال شمار اندکی از سنگواره‌های اواخر این عصر و حتی بعدتر از آن (در اوایل اردویسن) یافت شده بود.

فسیل یک اوپابینیا، از جانداران عصر کامبرین

فسیل شدن اندام نرم بدن جانداران نیازمند شرایطی ویژه است، مثلاً زمین‌لغزشی گل‌آلود که طی آن زمین گوی سبقت را از مردارخواران و باکتری‌های هوازی برباید. تا به امروز از این دست فسیل‌های مربوط به عصر اردویسن، فقط در مکان‌های عجیب همچون مرداب‌ها که لزوماً در آن‌ زمان بستر هیچ‌نوع از حیاتی نبوده‌اند، دیده شده است. پس بالطبع هیچکس نمی‌داند که جانداران کامبرین، تا کی زنده مانده‌اند.

بدین‌ترتیب گنجینه‌های فسیلی مراکش، اولین نمونه‌هایی‌ است که نشان می‌دهد نرم‌تنان متعلق به عصر کامبرین همچون هالکیه‌ریدها، در اقیانوس‌های باز عصر اردویسن نیز می‌زیسته‌اند. یانگ می‌گوید: «این [کشفیات]، خط پایانی بر این ادعاست که کاوش‌های [منطقه‌ی] بورگز، تجربه‌ای مشهور بود هرچند که چندان پابرجا نماند.»

این فسیل‌ها همچنین نه‌تنها مرزهای زمانی نخستین آثار خرچنگ‌های نعل اسبی که پس از گذشت ۳۰ میلیون سال همچنان زنده‌اند را عقب‌تر برد، که نخستین نشانه‌های موجود از «کلونیلید»ها (Cheloniellid) را نیز در خود جای داده بود، نوع خاصی از مفصل‌داران کهن که در ظاهر شبیه به شپش‌ چوب (Woodlice) بوده‌اند و تا پیش از این تصور می‌رفت به عصر «دوونین» - ۴۱۶ تا ۳۶۰ میلیون سال پیش – متعلق بوده باشند.

صحرای مراکش، پر از فسیل است و کشاورزان و گله‌داران زیادی از جمع‌آوری‌شان کسب درآمد می‌کنند. بریگز می‌گوید: «فسیل‌های مراکشی را در هر فروشگاه فسیلی، در سرتاسر جهان می‌توان یافت.»

سنگ‌واره‌های تازه‌کشف‌شده، توسط کلکسیونری محلی به‌نام «محمد بن ساعد بن مولا» که ون‌روی طی تحصیلات دکترایش با وی ملاقات داشته، پیدا شده‌اند. زمانی‌که ون‌روی نخستین فسیل‌های نرم‌تنان که به‌دست بن‌مولا کشف شده را دید، گفته بود: « به‌سرعت فهمیدم که چیزی خاص است.»

بن‌مولا که کلکسیونری حرفه‌ای است و در روستایی کوچک زندگی می‌کند، هم‌اکنون همکار ون‌روی است. هرچند او تحصیلات رسمی نداشته، اما ون‌روی می‌گوید: «او پسری واقعاً باهوش، با چشمانی خوب برای [کشف] فسیل است. بدون وی، این پروژه هم نبود.»

با این حال هنوز آثار فسیلی و آنالیزهای بیشتری در دستور کار است. یانگ می‌گوید: «کار تفصیلی بر فسیل‌های منفرد، چیزی است که بدان امید بسته‌ایم». به‌گفته‌ی بریگز، مراکش پتانسیل کار پژوهشی بر اوایل اردویسن را دارد، پتانسیلی که چین‌خوردگی بورگز شیل در رابطه با کامبرین نداشت. وی معتقد است تا چند سال آینده ممکن است فسیل‌های مراکش از چیزی حائزاهمیت دو روند فرگشت حیات بگویند.

اجرای حکم اعدام غیر قانونی و ناگهانی فرزاد کمانگر، شیرین علم‌هولی، مهدی اسلامیان، فرهاد وکیلی و علی حیدریان در اوایل هفته، باعث نگرانی فعالان حقوق بشر نسبت به وضعیت دیگر زندانیان شده است. بسیاری از گروه‌های حقوق بشری با محکوم کردن این اعدام‌ها، که بدون اطلاع خانواده‌ها و وکلای این پنج زندانی سیاسی صورت گرفت، نسبت به وضعیت دیگر زندانیان و بروز اتفاق‌های مشابه به‌شدت ابراز نگرانی کرده‌اند.

اجرای حکم اعدام غیر قانونی و ناگهانی فرزاد کمانگر، شیرین علم‌هولی، مهدی اسلامیان، فرهاد وکیلی و علی حیدریان در اوایل هفته، باعث نگرانی فعالان حقوق بشر نسبت به وضعیت دیگر زندانیان شده است

سازمان گزارش‌گران بدون مرز با اشاره به این اعدام‌ها، نسبت به سرنوشت روزنامه‌نگاران زندانی ابراز نگرانی کرده است. همِ‌چنین کمپین بین‌المللی حقوق بشر با محکوم کردن این اعدام‌ها، آن‌ها را سرآغازی برای گسترش ترور حکومتی عنوان کرده است.

با گذشت چهار روز از اجرای اعدام این پنج زندانی سیاسی، مسئولان امنیتی هنوز از تحویل پیکر این زندانیان به خانواده‌هایشان خودداری کرده‌اند. درطی روزهای گذشته خانواده‌ی شیرین علم هولی بازداشت و پس از ۲۴ ساعت از زندان آزاد شدند. هم‌چنین دیگر خانواده‌ها نیز تحت فشار قرار گرفته‌اند.

به گزارش خبرگزاری «رهانا» مسئولین قضایی و امنیتی به خانواده‌های زندانیان فوق گفته‌اند که پیکر فرزندان آنان به دلیل «محارب» بودن باید در جایی دور از «قبرستان مسلمانان» به خاک سپرده شوند.
دلیل عمده‌ی عدم تحویل پیکر فرزاد کمانگر و چهار زندانی دیگر «تضمین دادن امنیت مناطق کردنشین» عنوان شده است و این‌که شورای عالی امنیت ملی باید در مورد آن تصمیم گیری کند.

در همین حال ۱۵ فعال دانشجویی که طی روزهای اخیر در مریوان در اعتراض به اعدام‌های اخیر دست به تجمع زده بودند بازداشت شده‌اند.

انحلال بند زندانیان سیاسی در اوین

اعدام پنج زندانی سیاسی باعث واکنش و اعتصاب زندانیان در زندان‌های ارومیه، سنندج، اوین و رجایی‌شهر کرج شد. بسیاری از زندانیان سیاسی در اعتراض به این اقدام، دست به اعتصاب زده و از این طریق اعدام پنج زندانی سیاسی اخیر را محکوم کردند.

زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ بعد از اطلاع از اجرای احکام اعدام، اقدام به سوگواری کردند. این عمل با واکنش بزرگ‌نیا، رئیس بند ۳۵۰ زندان اوین مواجه می‌شود. درپی این واکنش، جمعیت ۱۸۰ نفری زندانیان سیاسی اقدام به اعتراض، نپذیرفتن غذای روزانه و در نتیجه اعتصاب غذا کردند.

این مسئله در زندان اوین با واکنش مسئول زندان روبه‌رو می‌شود و بسیاری از زندانیان بند ۳۵۰ زندان اوین که بیشتر آن‌ها زندانیان حوادث بعد از انتخابات سال گذشته بودند، به بندهای دیگر زندان اوین و زندان رجایی‌شهر منتقل می‌شوند. در میان آن‌ها افرادی چون داود سلیمانی، رسول بداغی، حشمت‌الله طبرزدی، مهدی محمودیان، رضا رفیعی فروشانی و عیسی سحرخیز حضور داشتند.

تأیید حکم دادگاه‌های بدوی

در حالی که فضای سیاسی ایران، متأثر و اندوهگین از اعدام پنج زندانی سیاسی بود، دستگاه قضایی و نهادهای امنیتی از کار نایستاده و مرتب دست به صدور حکم‌های تازه زده‌اند و چندین تن از زندانیان با تأیید حکم‌شان در دادگاه تجدید نظر مواجه شده‌اند.

فیض‌الله عرب‌سرخی

فیض‌الله عرب‌سرخی، از جمله زندانیانی است که حکم شش سال حبس‌اش در دادگاه بدوی، عینأ در دادگاه تجدید نظر تأیید شد. روابط عمومی دادسرای عمومی و انقلاب تهران با اعلام این خبر، از تأیید حکم هاله سحابی و مهدی کلاری نیز خبر داد.

شعبه‌ی ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی تهران، عرب‌سرخی را به استناد مواد ۶۱۰ و ۵۰۰ قانون مجازات اسلامی در مجموع به شش‌سال حبس تعزیری محکوم کرده بود. هم‌چنین شعبه‌ی ۲۸ دادگاه انقلاب اسلامی تهران، رأی دادگاه بدوی را که به موجب آن مهدی کلاری به سه سال حبس تعزیری و پرداخت یک‌میلیون ریال جزای نقدی محکوم شده بود تأیید کرد. هاله سحابی که اکنون بیرون از زندان به‌سر می‌برد، به دو سال حبس و پرداخت جزای نقدی محکوم شده است.

حمزه کرمی

حمزه کرمی هم که روز چهارشنبه برای مرخصی از زندان اوین خارج شده بود، با تأیید حکم ۱۱ سال حبس خود در دادگاه بدوی مواجه شد. وی پیشتر در شعبه‌ی ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی به یک‌سال حبس، به‌جرم فعالیت تبلیغی علیه نظام و ۱۰ سال حبس به‌خاطر اختلاس از سازمان بهینه‌سازی و انفصال دائم از خدمات دولتی محکوم شده بود. این حکم در شعبه‌ی ۳۶ دادگاه تجدید نظر استان تهران عیناً تأیید شد.

عبدالله مومنی با کاهش مدت زمان حبس خود به چهارسال و ۱۱ ماه زندان مواجه شد. ۲۳ ماه از این مدت مرتبط با قطعی شدن مجازاتی است که در سال ۸۶ به صورت تعلیقی برای وی تعیین شده بود. وی در دادگاه بدوی به شش سال حبس قطعی و دو سال حبس تعلیقی محکوم شده بود.

عبدالله مومنی

شعبه‌ی ۱۳ دادگاه تجدید نظر استان خوزستان نیز ابوالفضل عابدینی را، به ۱۱سال حبس قطعی محکوم کرد. خانواده‌ی عابدینی اعلام داشتند که فرصت اعتراض به حکم شعبه‌ی یکم دادگاه انقلاب برای ایشان سه هفته بوده و وکیل ایشان لایحه‌ی دفاعیه را تنظیم کرده، ولی فرصت ارائه آن به دادگاه تجدید نظر وجود نداشته است. لازم به ذکر است، وکیل وی محمد اولیایی‌فرد با یک سال حبس هم‌اکنون در زندان اوین است.

مشفق سمندری از فعالان دانشجویی نیز طی این هفته، راهی زندان متی‌کلای بابل شد تا دوران محکومیت خود را سپری کند. حکم شش ماه حبس وی به‌خاطر «تبلیغ دیانت بهایی» در دادگاه تجدید نظر تأیید شده بود و این حکم به اجرا درآمد. سمندری در فروردین ۸۸ بازداشت و به‌مدت ۹۰ روز در بازداشت به سر برد.

بازداشت‌های موقت طولانی و بلاتکلیفی زندانیان

بسیاری از زندانیانی که بهنام «بازداشت موقت» در زندان هستند، مدت زمان زیادی را در زندان سپری می‌کنند، به‌طوری که مدت زمان بازداشت برخی از زندانیان به اندازه‌ي محکومیت یک مجرم عادی شده است. از جمله این زندانیان، حسین درخشان است که نزدیک به ۱۸ ماه را در زندان سپری کرده و هم‌چنان در بلاتکلیفی به‌سر می‌برد.

حسام فیروزی

دکتر حسام فیروزی از دیگر زندانیانی است که از اسفندماه گذشته در بازداشت است و سومین ماه بازداشت خود را سپری می‌کند. بازداشت وی در حالی ادامه می‌یابد که هم‌چنان هیچ اتهام مشخصی بر وی وارد نشده است و بازجویی از وی ادامه دارد. برادرزاده‌ی وی، علیرضا فیروزی که از دی ماه گذشته در زندان به‌سر می‌برد، عصر چهارشنبه با تودیع وثیقه‌ی ۵۰ میلیونی از زندان آزاد شد.

سایت «کلمه» از تمدید قرار بازداشت علیرضا بهشتی شیرازی به‌مدت دوماه دیگر خبر داده است. وی که از هفت دی ماه در بازداشت به‌سر می‌برد. این مطلب را در تماسی تلفنی ‌با خانواده‌ی خود عنوان کرده است. تاکنون هیچ اتهامی متوجه او نبوده و دلیل بازداشت وی اعلام نشده است.

کمیته‌ی گزارشگران حقوق بشر نیز از مخالفت مسئولان بازداشت‌گاه اطلاعات کرمانشاه با آزادی کاوه قاسمی کرمانشاهی خبر داده است. این در حالی است که نزدیک به ۱۰۰ روز است که در زندان به سر می‌برد و قرار وثیقه‌ی وی تأمین شده است.

مهدی مرتضی‌پور از شهروندان معترض به نتیجه‌ی انتخابات، که از خرداد سال گذشته در زندان به‌سر می‌برد نیز به‌رغم تودیع وثیقه‌ی ۲۰۰ میلیون تومانی، هم‌چنان در بازداشت است. وی هم‌اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین به‌سر می‌برد. سایت «دانشجونیوز» نیز از تداوم بلاتکلیفی کیارش کامرانی بعد از ۱۴۰ روز بازداشت خبر داده است.

به گزارش این سایت، به‌رغم صدور حکم نهایی کیارش کامرانی، تلاش‌های خانواده‌ی وی تاکنون برای اجازه‌ی مرخصی بی‌نتیجه مانده و این دانشجو پس از ۱۴۰ روز هم‌چنان در بازداشت به‌سر می‌برد.
بازجوها به علی عرب مازار، مشاور در بند مهندس موسوی گفته‌اند که هشت سال باید در زندان باشد. این در حالی است که هیچ اتهام مشخصی هنوز برای وی مطرح نشده است. وظیفه‌ی صدور حکم با دادگاه و قاضی است. عرب مازار از هفتم دی ماه در بازداشت به‌سر می‌برد.

وضعیت بد زندانیان در زندان‌های شهرستان

وضعیت بد زندان‌های شهرستان‌ها که دور از دسترس منابع خبری و فعالان حقوق بشر هستند همواره مورد اعتراض زندانیان و گروه‌های حقوق بشری بوده است. در همین زمینه نماینده‌ی مردم نکا، بهشهر و گلوگاه در مجلس شورای اسلامی از وضعیت نامناسب زندان‌های بهشهر پرده برداشت.

به‌گزارش «ایلنا»، مقیمی گفته است: باید وضعیت زندان بهشهر برای همگان مشخص شود و دلیل نابه‌سامان بودن آن نیز روشن شود.

به‌دلیل فضای کم در این زندان، زندانیان شب‌ها به‌صورت کتابی می‌خوابند و امکان هر اتفاق ناگواری در این زندان وجود دارد. وی هم‌چنین گفت: «متأسفانه سیستم فاضلاب این مرکز و نگهداری زندانیان نیز نامطلوب بوده و روزانه تا ده بار فاضلاب آن تخلیه می‌شود که اگر نشود بوی تعفن منطقه را فرا خواهد گرفت. در این مرکز در فضای کمتر از ۵۰ متر مربع، ۱۸۰ زندانی به‌سر می‌برند و به‌دلیل آلودگی بالا، بیش از ۳۰ درصد زندانیان ما آلوده هستند.»

یونس آقایان میزاز، از پیروان اهل حق در زندان ارومیه، در اعتراض به توهین‌های عقیدتی و آزار و اذیت مسئولین زندان، از روز سه شنبه ۱۴ اردی‌بهشت، دست به اعتصاب غذا زده است.

به گزارش «ساوالان سسی»، به گفته‌ی همسر این زندانی اهل حق، مدیر داخلی زندان ارومیه در میان سایر زندانیان، یونس آقایان را مورد تحقیر قرار داده و به اعتقادات دینی اهل حق توهین کرده است.
در زندان ساری نیز یک زندانی محکوم به اعدام که سه ماه به اجرای حکمش باقی مانده بود زیر شکنجه‌ی مأمورین زندان جان خود را از دست داد.

«رهانا» گزارش داده، رئیس زندان ساری این مسئله را خودکشی اعلام کرده اما بنا بر نظر پزشکی قانونی و یکی از نزدیکان وی آثار و کبودی شکنجه در همه‌ی قسمت‌های بدن هادی اراوند دیده می‌شد؛ به‌طوری که یکی از دست‌های او شکسته و پشتش هم زخمی بود. دور گردنش هم به عمق یک سانتی‌متر بریده بود که امکان خودکشی را از بین می‌برد.

وی اضافه می‌کند که البته بریدگی مچ دست و پا بیان‌گر این است که چقدر در حال مرگ به وی فشار وارد شده بود.

بازداشت‌ها

عصر روز یک‌شنبه چهار تن از اعضای انجمن صنفی معلمان کردستان از سوی نیروهای امنیتی بازداشت شدند. پیمان نودینیان، ملکی، زارع و زندی نیا اسامی چهار معلم بازداشتی است.

حسن رئیسیان، رئیس ستاد موسوی و استاد دانشگاه بین‌المللی قزوین نیز از تاریخ ۱۲ اردی‌بهشت‌ماه در بازداشت به‌سر می‌برد و مأموران امنیتی با تهدید خانواده‌ی وی به بازداشت، خواهان عدم اطلاع‌رسانی در مورد بازداشت وی بودند.

رئیسیان روز قبل از بازداشت هم‌راه با چند تن از استادان دانشگاه درصدد اخذ مجوز برای برگزاری راه‌پیمایی در تاریخ ۲۲ خرداد بوده است.

علیرضا حسین‌زاده فعال مدنی نیز در تبریز، توسط مأموران امنیتی در مغازه‌اش بازداشت شده است. همسر وی می‌گوید با وجود مراجعات مکرر به نهادهای قضایی و امنیتی، هیچ نهادی تاکنون مسئولیت بازداشت همسرش را بر عهده نگرفته و از محل بازداشت او اطلاعی در دست نیست.

هم‌چنین وحید طلایی، عضو کمیته‌ی پی‌گیری حقوقی میرحسین موسوی که از ۱۴ اردی‌بهشت ماه بازداشت شده، تاکنون با خانواده‌ی خود تماسی نداشته و هنوز خبری از محل نگهداری او در دست نیست.

در آخر این‌که آیت مهرعلی بیگلو، فعال سابق دانشجویی ظهر روز دوشنبه در منزل شخصی خود در شهر صوفیان از توابع شهرستان تبریز بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده است.

خبردردناک و باورنکردنی است. خبر اعدام‌های روز یکشنبه، دیدن تصاویر فرزاد کمانگر، علی حیدریان، فرهاد وکیلی، شیرین علم هولی و مهدی اسلامیان برروی صفحه فیس بوک شوکه‌کننده است. چشمان خیره وبی‌گناه فرزاد و معصومیت چهره‌ی شیرین او، آدم را میخکوب می‌کند. دریغ و درد که چرخه‌ی خشونت در مملکت ما هم چنان در چرخش است و ظاهراً سر باز ایستادن ندارد.

اما چرخه‌ی خشونت را باید شکست و آن را باید برای همیشه متوقف کرد. خشونت از هر نوع و جنس، خشونت نهفته در نگاه، در کلام، در کردار، جاری شده در دستی که برای زدن بلند شده و پایی که بر شکم فرو می‌آید. خشونت مخفی شده در پوسته و هسته‌ی آیین‌ها، سنت‌ها، مذاهب، خشونت مشروعیت یافته و نهادینه شده در بخش نامه‌ها، قانون‌ها، سیاست‌ها و فرمان‌های دستگیری، تحقیر، شکنجه و اعدام.

بخش عمده‌ی مبارزه‌ی مدنی در دو دهه‌ی گذشته درایران مبارزه با بی‌عدالتی و سرکوب دگراندیشان بوده است. مبارزه برای حق زندگی و آزادی، و درافتادن با فرهنگ و سیاست کور خشونت‌محور و خشونت‌پرور! آزار و اعمال خشونت روانی، فیزیکی و جنسی، اجتماعی و سیاسی علیه شهروندان موضوع تازه‌ای در جامعه ما نیست و سالانه هزاران نفر را شامل می‌شود.

مبارزه‌ی زنان برای ایجاد یک جامعه‌ی مبتنی بر آزادی و حقوق برابر برای همه شهروندان پیوندی ناگسستنی با مبارزه‌ی آنان علیه خشونت منتشر در جامعه در تمام ابعادش داشته است

در این میان مبارزه‌ی زنان برای ایجاد یک جامعه‌ی مبتنی بر آزادی و حقوق برابر برای همه شهروندان پیوندی ناگسستنی با مبارزه‌ی آنان علیه خشونت منتشر در جامعه در تمام ابعادش داشته است.

افشاگری و مبارزه با اعمال و تداوم ظلم همه جانبه‌ی فرهنگی و اجتماعی در جامعه و هم مبارزه با به‌کارگیری سیاست‌های خشونت‌محور علیه زنان یکی از زمینه‌های مهم فعالیت‌های فمینیستی در ایران است. خشونت اجتماعی یعنی خشونت درونی شده در بافت فرهنگی، مذهبی مانند قتل‌های ناموسی و هم انواع آزارهای مبتنی بر جنسیت.

خشونت سیاسی و ظاهراً قانونی یعنی هر آن چه در قوه‌های سه‌گانه مشروعیت یافته، هم در قوانین نابرابر متبلورشده و مبارزه با خشونت روانی، فیزیکی و جنسی، خانگی، سه حوزه‌ی متفاوت و به هم پیوسته‌ای هستند که کنشگران مسائل زنان در سه دهه‌ی گذشته به آن پرداخته‌اند.

سه حوزه‌ای که دوران و گردش چرخه‌ی خشونت را ممکن ساخته‌اند؛ چرخه‌ای که تنها با یک کار آموزشی و تربیتی مداوم، و نیز آگاهی‌رسانی و افشاگری بی‌دریغ مرعوب شده و از حرکت باز می‌ایستد.

اولین تجمع اعتراضی زنان علیه فرهنگ خشونت‌محور با فراخوان مرکز فرهنگی زنان و شبکه‌های فعال فمینیستی در پارک لاله به مناسبت روز زن در سال ۱۳۸۱ برگزار شد. در واقع این اولین گردهمایی اعتراضی زنان پس از تظاهرات علیه حجاب اجباری در سال ۱۳۵۸ است. روزی که زنان کنش‌گر و هم جمع کثیری از شهروندان به فراخوان فمینیست‌ها برای بحث درباره آموزش، گفت‌و‌گو و تابوشکنی درباره خشونت علیه زنان پاسخ مثبت دادند.

آن ها در این روز با اعلام تشکیل کمپین مبارزه علیه خشونت خانگی اعلام کردند که در طول سال با برگزاری کارگاه‌های آموزشی به بحث، آموزش و چاره‌جویی در مورد این معضل خواهند پرداخت. این کمپین در واقع اولین کمپین و سرآغازی برای به راه افتادن کمپین‌های خشونت‌ستیز دیگر مانند کمپین ضد سنگسار و کمپین یک میلیون امضا و غیره در سال‌های بعد بود.

به شهادت تمام آمار موجود نه تنها در ایران بلکه تمام جهان بیشترین رفتار و کردار خشونت محور از طرف مردان نسبت به زنان و نه برعکس در نود و هشت درصد موارد اتفاق می‌افتد. خشونت در تمام گروه‌های اجتماعی زنان به نسبت‌های متفاوت وجود دارد. اما آسیب‌پذیری زنان تهی‌دست به علت محروم بودن از امکانات مالی، وجود نداشتن آگاهی و یک شبکه‌ی حمایتی فرهنگی، اجتماعی و قوانین کارآمد بیشتر و گاه به فجایع جدی و جبران ناپذیر منتهی می‌شود.

استراتژی افشاگری، نوشتن و پیگیری درباره‌ی انواع خشونت در ایران در تمام موارد به بالابردن آگاهی و حساسیت جامعه منجر شده است

افشاگری و عدم سکوت در برابر خشونت از هرنوع‌اش یکی از راه‌های مبارزه برای از بین بردن آن است. توسعه‌ی فرهنگ دموکراتیک در کشورهای پیشرفته درجه‌ی حساسیت مردم را نسبت به گسترش خشونت و ظلم افزایش داده است. در این جوامع خشونت از هر قسمی تابوست و در صورت وقوع حادثه‌ای چه در پشت درهای بسته‌ی خانه‌ها و چه در کوچه و خیابان، رسانه‌ها، سیاست‌مداران و افکار عمومی با تمام امکانات‌شان به آن توجه کرده و قربانیان مورد حمایت جدی قرار می‌گیرند.

استراتژی افشاگری، نوشتن و پیگیری درباره‌ی انواع خشونت در ایران در تمام موارد به بالابردن آگاهی و حساسیت جامعه منجر شده است. اگرچه در مواردی که فرد آزار دیده به اتهام سیاسی و اقدام علیه امنیت ملی بازداشت، شکنجه و یا اعدام شده و متأسفانه اغلب پیگیری‌ها متوقف و بی‌نتیجه مانده و مسئولان هم با استفاده از اهرم‌های قدرت جلو رسیدگی و تحقیق را گرفته‌اند. ده‌ها مثال در این مورد را می‌توان به خاطر آورد. مرگ فجیع پوینده و مختاری، فروهرها و زهرا کاظمی و بسیاری دیگر!

اما افشاگری و شکستن سکوت جامعه در موارد خشونت‌های غیر سیاسی اغلب و البته نه همیشه منجر به مجازات مجرمان واقعی و اثبات بی‌گناهی بعضی از افراد شده است. برای مثال دو حادثه جنایی مهم در اواخر دهه‌ی هفتاد باعث افزایش حساسیت و آگاهی جامعه و نیز تشدید فعالیت‌های کنشگران زن و مداخله‌ی مستقیم آنان در پی‌گیری ماجرا، سرانجام به مجازات مجرمین و نجات زنان بی‌پناه و قربانی انجامید.

حادثه اول محاکمه و اعدام سعید حنایی عامل قتل‌های معروف به عنکبوتی در ۱۳۸۱ بود. او در فاصله مرداد ۱۳۷۹ تا مرداد ۱۳۸۰، شانزده زن را در مشهد به قتل رساند. اکثر قربانیان او جوان، فقیر و بی‌پناه بودند. قاتل پس از تجاوز، آن‌ها را کشته بود. سعید حنایی در دفاعیاتش با استفاده از همان گفتمان‌های رایج و زن‌ستیز در پاک کردن جامعه از فساد و گسترش اخلاق، جنون و بربریت خود در زن‌کشی را توجیه و تفسیر می‌کرد.

اولین تجمع اعتراضی زنان علیه فرهنگ خشونت‌محور با فراخوان مرکز فرهنگی زنان و شبکه‌های فعال فمینیستی در پارک لاله به مناسبت روز زن در سال ۱۳۸۱ برگزار شد

پخش مصاحبه‌های حنایی، اعضای خانواده‌اش و خانواده‌های قربانیان با فعالان مسائل زنان در افشای حقایق هولناک این جنایات بسیار تأثیرگذار بود و راه هر گونه حمایت از او را مسدود کرد.

حادثه‌ی دوم ماجرای افسانه نوروزی مادر دو فرزند بود. زنی که برای دفاع از خود، دوست شوهرش - یک افسر پلیس، یعنی مردی را که قصد تجاوز به او را داشت - کشته بود. او پس از هشت سال تحمل زندان در سال ۱۳۸۳ با پی‌گیری مطبوعات و شبکه‌های فمینیستی و روشن‌فکری و سازمان‌های بین المللی و حمایت افکار عمومی از محکومیت به اعدام نجات یافت. افشاگری فعالان زنان برای جلب حمایت افکار عمومی در سطح جهان، جمع‌آوری هزاران امضاء، مذاکره و چانه‌زنی با مقامات همه و همه راه‌کارهای مدنی مؤثری برای اثبات بی‌گناهی افسانه بود.

تلاش مدنی شبکه‌های مدافع حقوق بشر و گروه‌های زنان برای جلوگیری از اعدام زنان و مردان بی‌گناه محکوم به سنگسار و همچنین افشاگری وسیع این بربریت باورنکردنی در سطح جهان در مواردی به نجات جان چند نفر از محکومین به این نوع خشونت قانونی انجامید. فشار همه‌جانبه برای لغو این قانون سرانجام در سال گذشته به حذف این نوع مجازات وحشیانه از قانون مجازات اسلامی منجر شد.

حذف خشونت در روابط میان دو جنس بدون پی‌گیری و آموزش همه‌جانبه و نیز از بین بردن محرومیت‌های اجتماعی میسر نیست. بر طبق آمار وزارت کشور خشونت مبتنی بر جنسیت در ایران میزان بالای جرائمی از این دست را نشان می‌دهد. این نوع جرایم در سال ۱۳۸۶ برابر با ۲۱۷۸۰۴۲ و در سال ۱۳۸۷ برابر با ۱۴۹۳۵۲۹مورد بوده است. این آمار تنها موارد ثبت شده را بازگو می‌کند و تمام موارد واقع شده را دربرنمی‌گیرد. با این وجود نشان‌گر عمق فاجعه‌ی خشونت نسبت به زنان در کشور ماست.

برطبق آمار دیگری (طرح ملی به سرپرستی دکتر محمود قاضی طباطبایی در سال ۱۳۸۵) پدیده‌ی خشونت خانگی و آزار علیه زنان در بیست و هشت مرکز استان کشور از این قرار است. شصت و شش درصد از زنان ایرانی به طور مستمر در معرض خشونت خانگی قرار دارند. پنجاه و دو درصد از زنان ایرانی در معرض خشونت روانی و کلامی همسران خود قرار دارند و بیست و هشت درصد از مردان در این بررسی تمام ارتباطات خانوادگی و اجتماعی زنان خود را با هدف محدود کردن و جلوگیری از پیشرفت فردی او تحت کنترل شدید قرار می‌دهند.

مبارزه‌ی آگاهانه زنان ما در شبکه‌های فمینیستی برای ترویج صلح و علیه فرهنگ خشونت‌سالاری، شکنجه‌سالاری، مرگ‌سالاری و با اعتقاد بر حذف شعار مرگ بر این و مرگ بر آن، در پی حوادث بعد از انتخابات سال گذشته ادامه دارد.

فعالان جنبش زنان در پیوند با جنبش مدنی و آزادی‌خواه سبز، خواهان مبارزه با ادامه‌ی خشونت‌گستری مستتر در خانواده، جامعه و قانون نسبت به هر فرد و گروه سیاسی، فکری، قومی و جنسیتی هستند. افشاء هرچه بیشتر موارد نقض قانون و شکستن تابوی ترس و سکوت تنها راه برای توقف چرخه‌ی خشونت در ایران، شکستن و حذف آن است.

تلاش ایرانیان و فعالان حقوق بشر، برای بازتاب وضعیت حقوق بشر در ایران و موج جدید اعدام‌ها در این کشور ادامه دارد.

دکتر کریم لاهیجی، نایب رئیس فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر و رئیس جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر ایران و بابک داد روزنامه‌نگار تبعیدی با اشاره به وضعیت حقوق بشر در ایران و اعدام‌های اخیر به پرسش‌های خبرنگاران پاسخ دادند.

کنفرانس مطبوعاتی در باشگاه روزنامه‌نگاران خارجی در پاریس

پس از پایان کنفرانس از دکتر لاهیجی درباره‌ی اعدام پنج نفر فعال سیاسی در ایران، و هم‌چنین رفتن یک قاضی فرانسوی به ایران در پیوند با موضوع آزادی کلوتیلد رایس، دختر فرانسوی پرسیدم. او توضیح داد:

در مورد اول همان‌طور که می‌دانید کمانگر، حیدریان و وکیلی بیش از دو سال بود که محکوم به اعدام شده بودند. ما بارها فراخوان‌هایی را برای آزادی آن‌ها دادیم. برای این که مطمئن بودیم آن‌ها هیچ‌گونه عمل خشونت‌آمیزی مرتکب نشده‌اند و هیچ‌گونه ارتباطی با سازمانی که در ایران مبارزه‌ی مسلحانه می‌کند، نداشتند.

به‌ویژه در مورد شخص کمانگر، همان‌طور که در صحبت‌هایم گفته‌ام، باید تکرار کنم به‌نظر من او یک زندانی عقیدتی بود. در مورد شیرین علم هولی هم همین‌طور فکر می‌کنم. هم‌چنین مهدی اسلامیان که متأسفانه او نیز قربانی تسویه‌‌ حسابی شد که سال گذشته برادرش قربانی آن شده بود.

حتماً یادتان هست آن‌موقع که دُری نجف‌آبادی دادستان کل کشور بود، پس از انفجار حسینیه‌ی شیراز، گفت که این انفجار بر اثر نشت گاز بود. ولی بعد سه جوان را گرفتند؛ ازجمله برادر اسلامیان را؛ برادر ۲۱ ساله‌اش اعدام شد و خودش هم در آخرین نامه‌هایی که از داخل زندان فرستاده بود، گفته بود که تنها جرم من این است که برادر کسی هستم که پارسال اعدام شده است. در واقع به این صورت این‌‌ها را قربانی سیاستی کردند که هدفش ترساندن و ارعاب مردم در سال‌گرد انتخابات ایران است.

حضور خبرنگاران خارجی در كنفرانس

در مورد مسئله‌ی کلوتیلد رایس هم که می‌دانید، احمدی‌نژاد گفته بود که ما چند زندانی در ایران داریم. یکی شخصی‌ است به نام کاکاوند که یک دلال معاملات خارجی بود و آمریکا او را متهم کرده بود که محصولاتی را به ایران فرستاده است. این محصولات دارای تکنولوژی خیلی دقیق بودند و مشمول تحریم‌های اقتصادی ایران می‌شدند. برای همین از دادگستری فرانسه خواسته بود که او به آمریکا مسترد شود. هفته‌ی گذشته، دادگستری فرانسه با این درخواست مخالفت کرد و روز جمعه کاکاوند به ایران برگشت.

علاوه بر آن، زندانی دومی که احمدی‌‌نژاد گفته بود، وکیلی‌راد است که جزو محکومان به قتل شاپور بختیار و منشی‌ مرحوم‌اش کتیبه است. با توجه به این که او محکوم به حبس ابد با حداقل ۱۸ سال شده و این ۱۸ سال را هم کشیده، قرار است پرونده‌اش هفته‌ی آینده در دادگستری فرانسه، به دادگاه برود و معلوم شود که آیا دادگاه با آزادی و اخراج او از فرانسه موافقت خواهد کرد یا نه. اگر او هم آزاد و به ایران بازگردانده شود، بنابراین درخواست آقای احمدی‌نژاد برای دولت فرانسه شنیدنی بوده و ممکن است که ترتیب آزادی و سفر کلوتیلد رایس به فرانسه هم داده شود.

بابک داد روزنامه‌نگار تبعیدی درخواستی از روزنامه‌نگاران حاضر در کنفرانس داشت. وی درباره‌ی این درخواست گفت:

درخواستی که از سازمان‌های جهانی، حقوق بشری، سازمان ملل و روزنامه‌نگاران بین‌المللی داریم، این است که رژیم تهران را تحت فشار بگذارند تا اجازه‌ی بازدید از زندان‌های داخل ایران، ملاقات با زندانیان و خانواده‌ی آن‌ها و هم‌چنین ملاقات با سران اپوزیسیون و معترضان جمهوری اسلامی را به نمایندگان این گروه‌ها بدهد. امیدوار هستیم این فشارها به نتیجه برسد تا این گروه‌ها بتوانند تصویری امروزی و واقعی از جامعه‌‌ی امروز ایران را به دنیا مخابره کنند تا دنیا متوجه این شود که علاوه بر بحث هسته‌ای، بحث حقوق بشر در ایران به همان اندازه اهمیت دارد و باید پیگیری شود.

دکتر کریم لاهیجی درباره‌ی اعدام‌های اخیر در ايران مي گويد

این روزنامه‌نگار درباره‌ی کنفرانس امروز در حضور روزنامه‌نگاران خارجی در باشگاه روزنامه‌نگاران خارجی پاریس گفت:

به نظرم کنفرانس خیلی خوبی بود و هم‌کاران روزنامه‌نگار و اهل رسانه‌های مختلف آمده بودند. امیدواریم بتوانند صدای اعتراض زندانیان و اعدامی‌های بی‌گناه را، به کشورهای‌شان، به مردم‌شان و به جامعه‌شان منتقل کنند. زیرا در ایران حقیقتاً یک فاجعه‌ی انسانی در حال رخ دادن است. طبق آموزه‌های دینی ما، کشتن یک بی‌گناه مساوی با کشتن یک ملت است. اگر بگویم در ایران نسل‌کشی صورت می‌گیرد و هر روز این اتفاق می‌افتد، بی‌راه نگفتم.

آقای رفائل شنی‌نزو رئیس سازمانی است به‌نام «همه علیه مجازات اعدام در جهان». او درباره‌ی کنفرانس امروز گفت:

فکر می‌کنم کریم لاهیجی به‌خوبی وضعیت حقوق بشر در ایران را خلاصه کرد. آن طور که بابک داد روزنامه‌نگار شرح داد، وضعیت زندگی روزمره در ایران بسیار وخیم، بحرانی و دشوار است. آن‌ها نشان دادند که پنج زندانی سیاسی که اعدام شدند، مرتکب هیچ جرمی نشده بودند، ولی رژیم جمهوری اسلامی این پنج نفر را با هدف ترساندن مردم اعدام کرد.

سخنراني بابك داد درباره‌ی وضعيت حقوق بشر در ايران

آندره‌ی مرتو روزنامه‌نگار برزیلی و نماینده‌ی روزنامه‌ی «آئو استاد» در سن پائولو نیز درباره‌ی کنفرانس امروز گفت:

من خیلی نگران وضعیت حقوق بشر در ایران هستم. از سوی دیگر نگران رابطه‌ی دولت برزیل با دولت جمهوری اسلامی ایران نیز هستم.

این روزنامه‌نگار برزیلی افزود:

به‌نظر من سیاست دولت لولا، رئیس جمهوری برزیل در قبال ایران بسیار متناقض است. چون لولا به ‌خانواده‌ی سیاسی چپ برزیل تعلق دارد. افکارعمومی در برزیل و مردم این کشور بسیار متعجب هستند و از خود می‌پرسند چرا لولا احمدی‌نژاد را به برزیل دعوت کرد و چرا به دعوت او به تهران می‌رود؟ در زمینه‌ی پرونده‌ی هسته‌ای ایران هم دولت برزیل سیاستی متفاوت و ضد آن‌چه آمریکا، فرانسه و بریتانیا دارند در پیش گرفته است. این خیلی نگران‌کننده است. چون اطلاعاتی که در دست است، نشان می‌دهد احمدی‌نژاد قصد دارد سلاح هسته‌ای تولید کند.

عكس‌ها ايرج اديب‌زاده (زمانه)

در پایان آقای حمید صالحی، یکی از فعالان ایرانی حاضر در جلسه، درباره‌ی این کنفرانس می‌گوید:

من خیلی خوشحال می‌شوم که خبرهای ایران در رسانه‌های گروهی انعکاس پیدا کند تا تمام مردم دنیا بدانند که چه ظلمی به ملت ما می‌شود.

وی درباره‌ی مهم‌ترین نکته‌ای که در کنفرانس امروز مطرح شد گفت:

راستش بیش‌ترین چیزی که در تمام این سال‌ها از آن رنج می‌بریم، این است که به‌نظر من دنیا به اندازه‌ی کافی در مورد ایران و از زجری که مردم می‌کشند صحبت نمی‌کند. بیش‌ترین توجه دنیا روی مسئله‌ی هسته‌‌ای ایران است. در صورتی که مسئله‌ی حقوق بشر مسئله‌ای اساسی است و اگر این مسئله حل شود، نگرانی اتمی دنیا هم نسبت به ایران حل خواهد شد.

در پی انتشار خبر اعدام پنج زندانی ایرانی در زندان اوین، اعتراض هایی از سوی فعالان حقوق بشر، گروه های سیاسی و شهروندان ایرانی صورت گرفته است.

دیده بان حقوق بشر و عفو بین الملل، و میرحسین موسوی و مهدی کروبی، از رهبران مخالف دولت ایران، در واکنش هایی جداگانه، این اعدام ها را محکوم کردند.

سیمین بهبهانی، شاعر ایرانی، شعر تازه و منتشر نشده خود در این باره را در اختیار بخش فارسی بی بی سی قرار داده است:

بگو چگونه بنویسم یکی نه، پنج تن بودند

نه پنج، بلکه پنجاهان به خاطرات من بودند

*

بگو چگونه بنویسم که دار از درخت آمد

درخت آن درختانی که خود تبر شکن بودند

*

بگو چگونه بنویسم که چوب دارها روزی

فشرده پای آزادی به فرق هر چمن بودند

*

نسیم در درختستان به شاخه ها چو می پیوست

پیام هاش دست افشان به سوی مرد و زن بودند

*

کنون سری به هر داری شکسته گردنی دارد

که روز و روزگارانی یلان تهمتن بودند

*

چه پای در هوا مانده چه لال و بی صدا مانده

معطل اند این سرها که دفتری سخن بودند

*

مگر ببارد از ابری بر این جنازه ها اشکی

که مادران جدا مانده ز پاره های تن بودند

*

ز داوران بی ایمان چه جای شکوه ام کاینان

نه خصم ظلم و ظلمت ها که خصم ذوالمنن بودند

*

جریان تمامت خواه حاکم هرگز نخواهد توانست با چنین اقداماتی رویکرد مدنی و مسالمت آمیز کردها در مطالبه حقوق انسانی و قانونی خود را به سمت خشونت بکشاند.

مردم شریف ایران
هم میهنان عزیز کرد
در هفته گذشته پنج تن از جوانان هم میهن به اتهام محاربه و ترور توسط دستگاه قضایی کشور اعدام شدند. شورای هماهنگی اصلاح طلبان کرد ضمن تسلیت به خانواده های این قربانیان خشونت و همه هم میهنان عزیز ، از همراهی و هم دردی شخصیت ها ، احزاب و اقشار مختلف مردم کشور به ویژه موضع گیری خردمندانه آقایان مهندس میرحسین موسوی و مهدی کروبی و خانم دکتر زهرا رهنورد، سپاسگزاری نموده ، این عکس العمل های یکرنگ وهم نوا را نشان دهنده وجود همگرایی و همدلی عمیق و بروز احساس درد ورنج مشترک بین همه ایرانیان ، از هر قوم ومذهب دانسته ، یادآوری نکات زیر راضروری می داند:
1 . تحلیل اولیه ما این است که عده ای آتش افروز و خشونت طلب، رمز ماندگاری خود را وجود بحران وچالش در مناطق مختلف کشور می دانند و سخت از آرامشی که در سال های اخیر در مناطق کردنشین وجود داشته است نگران و ناراضی بوده و در پی ایجاد دور باطل خشونت هستند.لذا به جد به طراحان خشن کردن فضای آرام منطقه کردستان هشدار می دهیم که توسل به خشونت از ناحیه هر جریان و گروهی ، آتشی است که دامن همه را خواهد گرفت.
2 . آنچه از زبان اعدام شدگان و وکلای آنان به گوش رسیده است بر این حقیقت تاکید دارد که هیچکدام از اتهامات وارده در دادگاه ، ثابت نشده است و مستندات مورد ادعای دادگستری -مندرج در بیانیه آن دستگاه - نیز هرگز اثبات جرم نامبردگان را برای حکمی در حد اعدام محرز نکرده است. همانگونه که در بیانیه مهندس موسوی تصریح شده است مردم حق دارند از مسیر و کیفیت محاکمه متهمان مطلع شوند. چگونه است که مشروح دادگاه فرد معلوم الحالی چون حسین شریعتمداری که سال هاست حرمت وآبروی انسان های شریف این مرز و بوم را نشانه گرفته است از رسانه به اصطلاح ملی پخش می شود اما دادگاهی پنج تن از هم میهنان که به مرگ محکوم شده اند در خفا و به دور از چشمان ملت انجام می گیرد ؟!
3 . نامه های برخی از متهمان و اظهارات هم بندها و خانواده نامبرگان گویای این واقعیت دردناک است که متهمان درطول زندان برای اقرار به گناهان ناکرده تحت فشارهای شدید جسمی و روحی بوده اند. بدیهی است بر اساس نص صریح قانون اساسی اقرار در چنین شرایطی هرگز نمی تواند مبنای صدور حکم قرار گیرد.این اظهارات و مخفیانه بودن مراحل محاکمه و اعدام تردید جدی در مورد عادلانه بودن مسیر دادگاه ایجاد نموده است.
4 . در حالی که شنیده ها حاکی است فرزاد کمانگر در صدد نگارش یادداشتی تحت عنوان " من یک ایران ام ، من یک کرد ایرانی ام" و نیز شیرین علم هولی در گفتگو با وکیل خود آرزو می کند پس از رهایی از زندان بتواند شغل وکالت را برای دفاع از بی گناهان برگزیند جای تعجب است دستگاه قضایی که قریب یک سال است از اعلام حکم جنایتکاران زندان کهریزک طفره می رود چگونه و با کدام استدلال شرعی و قانونی در حالی که کشور ما با بحران همبستگی داخلی و خطر اقدام بین المللی علیه خود مواجه است، با عجله این جوانان هم میهن را به چوبه دار می سپارد! این سوال جدی همچنان باقی است که آیا نظام جمهوری اسلامی از قبل محاکمه علنی عاملین جنایات زندان کهریزک بیشتر منتفع می شود یا اعدام پنج جوان بی پناه و دربند!
5 . همانطوری که پیشتر اشاره شد و در سال های اخیر نیز بارها تاکید نموده ایم ، اصلاح طلبان کرد مخالف هرنوع روش و حرکتی است که موجب ایجاد فضای خشونت شود. تاریخ به ما نشان داده است که در میان حکومت وملت ، توسل به خشونت ، سرانجام به دور باطل خشونت می انجامد. ما همانگونه که بارها وبارها رفتارهای خشونت آمیز برخی گروه های مسلح را تقبیح کرده ایم اینک اقدام اخیر حکومت در اعدام پنج جوان هم میهن را به شدت محکوم نموده و ضمن توصیه به فعالان سیاسی - مدنی منطقه کردستان که مبادا دردام خشونت طلبان برای بحرانی کردن منطقه بیفتند از دولتمردان و نیروهای امنیتی و قضایی کشور می خواهیم که با اقدامات غیر قانونی و غیر عادلانه موجبات پایمال شدن حقوق شهروندی هم میهنان نشوند. بدیهی است اینگونه رفتارها جز افزایش فاصله بین ملت و حکومت پیامدی نخواهد داشت.
6 . به نظر می رسد اقدام دستگاه قضایی کشور (که متاسفانه عملکرد یکسال اخیر آن نشان می دهد تحت نظر نیروهای سیاسی و امنیتی حکم صادر می کند) در نزدیکی سالروز 22 خرداد به منزله پیامی برای ترساندن طرفداران جنبش سبز انجام گرفته است. مردم سربلند کردستان همواره در مقاطع مختلف تاریخی هزینه های سنگینی برای جنبش های آزادی خواهی ایران پرداخت نموده است. این بار نیز بگذار ملت مظلوم کرد پیشگام چنین مسیر سختی باشد. اما باید حاکمان بی تدبیر کنونی دریافته باشند که داغ و درفش و کشتن وزندان وشکنجه و تجاوز به فرزندان رشید این سرزمین هرگز آنان را از مسیر درستی که برگزیده اند بر نخواهد گرداند. چه خوب است از تجربه تاریخ درس بگیرند و با رفتارهای ناسنجیده و غیر عادلانه بیش از این ملت را از اصلاح پذیری نظام نا امید نکنند و به جای اقدامات مغرورانه و جنایتکارانه تسلیم قانون شده و به ملت اجازه دهند در یک فضای آرام و به دور از التهاب آینده کشور را رقم بزنند.
ما بار دیگر اعدام پنج جوان هم میهن را به ملت بزرگ ایران به ویژه خانواده قربانیان و هم میهنان سربلند کرد تسلیت گفته و خود را دراین مصیبت اندوهناک شریک می دانیم. جریان تمامت خواه حاکم بداند هرگز نخواهد توانست با چنین اقداماتی رویکرد مدنی و مسالمت آمیز کردها در مطالبه حقوق انسانی و قانونی خود را به سمت خشونت بکشاند. تردید نداریم همه جریان ها وفعالان سیاسی کردستان با هشیاری کامل ضمن ابراز هم دردی با خانواده ی قربانیان، مانع تحقق آرزوهای سیاه خشونت طلبان خواهند شد.

شورای هماهنگی اصلاح طلبان کرد
بیست و سوم اردیبهشت 1389

خبرگزاری رویتر درگزارشی نام شرکت هایی که روابط اقتصادی و مالی خود را با ایران در پی قطع نامه های سازمان ملل قطع نموده اند منتشر کرد.

بنا به گزارش رویتر شرکت هایی که فعالیت خود در ایران را متوقف کرده اند عبارتند از :

1- شركت نفت و گاز انی در ایتالیا از همكاری در طرح توسعه میدان نفتی دارخوین كناره گیری كرد . شركت انی برای ان كه از تحریم های امریكا علیه خود مصون بماند در بیست و نهم اوریل به مقامات امریكایی اعلام كرد از ادامه همكاری خود با ایران دست كشیده است شركت ایتالیایی انی از سال هزار و نهصد و پنجاه و هفت در ایران حضور دارد.

2- شركت توتال فرانسه نیز اعلام كرده است اگر امریكا قانونی در زمینه اعمال تنبیه و مجازات علیه شركت های تامین كننده بنزین ایران تصویب كند فروش بنزین به ایران را متوقف خواهد كرد این مطلب را رئیس اجرایی شركت توتال در بیست و ششم اوریل اعلام كرده بود .

3- شركت لوك اویل روسیه نیز فروش بنزین به ایران را متوقف خواهد كرد این مطلب را منابع صنعت نفت روسیه در روز هفتم اوریل اعلام كردند.

4- شركت رویال داچ شل نیز در ماه مارس تصمیم مشابهی اتخاذ كرده بود . شركت لوك اویل روسیه هر ماه بین دویست و پنجاه تا پانصد هزار بشكه بنزین به ایران صادر می‌كرد.

5- شركت پتروناس مالزی نیز فروش بنزین به ایران را متوقف كرده است یك سخنگوی این شركت در روز پانزدهم اوریل این مطلب را اعلام كرد شركت پتروناس اخرین بار در چهارم یا پنجم مارس یك محموله بنزین به بندر عباس ارسال كرده بود.

6- شركت خودرو سازی دایملر المان نیز در چهاردهم اوریل اعلام كرد در نظر دارد سی درصد سهام خود را در یك كارخانه خودرو سازی در ایران به فروش برساند و صدور خودروهای سواری و كامیون به ایران را متوقف كند .

7- دو شركت بیمه گذار المانی به نام های مونیخ ری و الیانز نیز همكاری های خود را با ایران متوقف كرده اند.

8- شركت بزرگ پالایشگاهی هند یعنی شركت ریلاینس اینداستریزقرارداد خرید نفت خام از ایران را برای سال مالی دو هزار و ده میلادی تمدید نخواهد كرد .
9- شركت نفتی ترافیگورا و شركت نفتی ویتول نیز فروش بنزین به ایران را متوقف می كنند.

10- شركت اینگرسول راند كه یك شركت سازنده كمپرسورهای هوا و سامانه های سرد كننده در بخش ساختمان و حمل و نقل است اعلام كرد به شركت های زیرمجموعه خود اجازه نخواهد داد قطعات یا محصولات خود را به ایران بفروشند.

11- شركت خدمات نفتی اسمیت اینترنشنال نیز در اول ماه مارس اعلام كرد به طور فعال و جدی به دنبال توقف تمام فعالیت های خود در ایران است .

12- شركت كاترپیلار كه بزرگترین سازنده ماشین الات و تجهیزات ساختمانی و معدنی است در روز اول مارس اعلام كرد در صدد است كه روابط كاری خود را با ایران قطع كند این شركت اعلام كرد به زیرمجموعه های خود در خارج از امریكا دستور داده است از فروش تجهیزات به دلالان مستقلی كه ممكن است این تجهیزات را به ایران بفروشند خودداری كنند.

13- شركت المانی زیمنس نیز در ماه ژانویه اعلام كرد سفارش دیگری را از سوی ایران نخواهد پذیرفت.

14- شركت گلنكور نیز در نوامبر سال دو هزار و نه میلادی فروش بنزین را به ایران متوقف كرد .

15- شركت هانتسمن كراپ كه یك شركت تولید كننده مواد شیمیایی است در ماه ژانویه اعلام كرد شركت های خارجی زیر مجموعه خود را از فروش محصولات به طرف های ثالث در ایران بر حذر داشته است.

16- شركت مالی كی پی ام جی و شركت پرایس واتر هاوس كوپرز اند ارنست نیز اعلام كرده اند هیچ گونه رابطه تجاری با ایران نخواهند داشت.

به گزارش پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلمان‌نیوز»، در حکم دادگاه بدوی که در پی احضار تاجیک به دادگاه انقلاب به او ابلاغ شده است، نامبرده به اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی به دو سال حبس تعزیری ، به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام به نود و یک روز حبس تعزیری و همچنین به جهت توهین به ریاست جمهوری به یک میلیون ریال جریمه نقدی محکوم شده است.

قاضی شعبه 26 دادگاه انقلاب در ادامه حکم صادره این فعال مطبوعاتی را به مدت 30 سال از حرفه خبرنگاری ،تالیف ، مصاحبه ، مقاله نویسی و حتی تحلیل سیاسی محروم نموده است.

عضویت ، هواداری و همچنین فعالیت موثر در احزاب و گروههای سیاسی و به طور کل ورود در مسائل نظری سیاسی از مصادیق این ممنوعیت عنوان شده است.

این حکم سنگین در حالی از سوی قاضی دادگاه صادر شده است که هیچ استنادی در پرونده این فعال مطبوعاتی مبنی بر شرکت وی در اجتماعات پس از انتخابات و حوادث رخ داده موجود نمی باشد و بنا بر شنیده ها پرونده سازی علیه وی به حدی بوده است که قاضی نیز در بخشی از حکم صادره به حجیم نمودن بی مورد پرونده توسط ضابطین قضایی اشاره نموده است.

ابوالفضل عابديني نصر خبرنگار و از مسئولین سابق مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران، صبح امروز پنج شنبه 23 اردي بهشت ماه، از زندان اوين به زندان كارون اهواز منتقل شد.
بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، عابديني كه یازدهم اسفندماه سال گذشته درخانه ی پدري خود در شهرستان رامهرمز با يورش ده ها تن از نيروهاي امنيتي سپاه بازداشت شده بود، پس از انتقال به زندان اوين و تحمل بيش از 70 روز انفرادي در بند 2 الف سپاه پاسداران، براي سپري كردن دوران يازده ساله محكوميت خود به زندان كارون اهواز منتقل شد.
اين خبرنگار جوان در مدت بازداشت خود بارها تحت فشارهای روحي و جسمي قرار گرفته و به دليل ناراحتي قلبي شديد و تاب نياوردن در مقابل فشارها، راهي بهداري زندان اوين شد.
اين فعال حقوق بشر از سوي شعبه يك دادگاه انقلاب و تاييد زود هنگام شعبه سيزده تجديد نظر اهواز به اتهام عضويت در مجموعه فعالين حقوق بشر به پنج سال - تبليغ عليه نظام يك سال - ارتباط با دول متخاصم پنج سال- و مجموعا به يازده سال حبس تعزيري محكوم شده است.
گفتنی است، عابديني به شدت از ناراحتي قلبي و ضعف جسماني رنج مي برد.

به گزارش دانشجونیوز، این دانشجویان در حالی با این احكام مواجه شدند كه ملاباشی، معاون دانشجویی وزارت علوم ، چندی پیش اعلام كرده بود كه تنها احكام صادره از سوی وزارت علوم برای دانشجویان تعلیق و توبیخ بوده است. در آستانه سالگرد دهمین دوره انخابات ریاست جمهوری ، كه نتایج آن با اعتراضات گسترده همراه بود، كاظم رضایی ، عبدالجلیل رضایی ، حمدالله نامجو ، اسماعیل جلیلوند و یونس میر حسینی از فعالین شناخته شده در دانشگاه شیراز با حكم سنگین اخراج از دانشگاه مواجه شدند. گفتنی است كه آلما رنجبر و هادی الم لی نیز از سوی كمیته انضباطی وزارت علوم به تبعید از دانشگاه شیراز محكوم شده اند .آرش روستایی و محسن زرین كمر نیز در حالیكه تمامی واحدهای درسی خود را گذارنده اند، با كارشكنی مسئولین دانشگاه ، تا كنون موفق به اخذ فارغ التحصیلی نشده اند. لازم به ذكر است كه اخراج تمامی این دانشجویان به دلایل سیاسی بوده است و این دانشجویان مشكل آموزشی نداشتند.

این دانشجویان به دلیل برگزاری مراسم بزرگداشت روز دانشجودر 16 آذر و به اتهام بر هم زدن نظم دانشگاه و توهین به مقدسات در كمیته انضباطی دانشگاه شیراز به 1 یا 2 ترم محرومیت از تحصیل و احضار به كمیته انضباطی وزارت علوم محكوم شدند . گفتنی است كه در اولین وتنها حضور رسمی این دانشجویان به وزارت علوم به اكثر آنها گفته شده بود كه دانشگاه شیراز برای آنها درخواست تغییر دانشگاه به همراه تغییر رشته كرده است و فقط برای عبدالجلیل رضایی، دبیر سابق انجمن اسلامی دانشگاه شیراز ، از سوی كمیته انضباطی دانشگاه شیراز در خواست اخراج شده است. گفتنی است كه دانشجویان نامبرده هیچ یك از این اتهامات را وارد نمی دانند و این احكام را ناعادلانه وغیر قانونی می دانند . قابل ذكر است كه اكثر این دانشجویان از پاییز سال 87 بارها از سوی دستگاههای امنیتی بازداشت و به دادگاه انقلاب احضار شده اند و تمامی آنها به قید وثیقه های سنگین آزاد هستند ودر انتظار احكام خود می باشند.